Bir deli poyrazdır içimde derdim, Bir başka kıvamda, biçimde derdim. Bin aşkın ezeli zevkine erdim, Mecnun gibi çöllerde arar gezerim!

Bazen kederliyim, bazen yaslıyım; Bazen kan ağlarım, bazen usluyum. Bazen “Allah” diyen âşık sesliyim, Bazen Kerem gibi yanar gezerim!

Ne karaymış Tanrım, ne kara yazım, “Âh u vâh” tesbihim; dert, keder sazım. Peşince aşk adlı sadık Ayvaz’ım, Kederden kedere konar gezerim!

Ah! Ne sonu gelmez derde kul oldum, Nâmertler elinde yanıp kül oldum. Şu kahpe dünyada geçmez pul oldum, Körolası bahtı kınar gezerim!

Sağımda Çamlıbel, solumda Çağlar, Önümde “Yunus’um” Allah der ağlar. Çevremde başları dumanlı dağlar, Zümrüt ummanında yunar gezerim!

İsmet ŞERBETÇİOĞLU

NOT: Bu şiir Kültür Derneği 1958 yılı şiir yazma yarışmasında üçüncü gelmiştir.