Başında kasket, Belinde kama, Akşamdan akşama çekip kafayı; Sokaklarda Fosforlu’yu söylerdi.

Aylar geçti, Yıllar geçti, Belirdi yüzünde çizgiler, Nihayet bıktı bekârlıktan, Ve bir gün evlendi...

Ekmek derdi, Evlât derdi, Onu için için, Kemirdi geçti; Fakat hâlâ dudaklarında, o türkü…

Nadir GÜL