Günlerden bir gün Bir uğru çaldı bahtımızı Bir karanlık gece oldu Anadolu’m Bu karanlıklar içinden Derken efendim Bir fırtına koptu. Kökünden söktü Öz suyunu tüketmiş ağaçları. Bir şafak söktü Selanik’ten Bir kuşluk oldu Samsun’da Yürüdü Erzurum, Ankara Anadolu Kemali’ne erişti Otuz Ağustosunda. Sonra Mehmedim Eğdi kaşlarını toprak üstüne. Baktı Anadolu’m Tümcek köylü Mahzun yüzlü, uzun boylu Onlar bütün temiz soylu İzbe köşelerine memleketin Parça parça betik saldı. Bütün yurda sağlıklıkladı “Atatürk” soyadın aldı Bayrak bayrak Davul davul Kendi sözü “efendi” dedi. Derken efendim Yeniden yeşerdi memleketim, Bir başlangıcıydı ermişliğin Yürüyen kökten gövdeye Gövdeden dallara dek Yeniden başladı esmeye Şadumanlığı dileklerin.

Yıldırım Bengi KAVRAAL