Gaziantep için: "Gündüz çalışan, gece eğlenen bir şehir." derler. Gerçekten geceleri sokaklar, eğlence yerleri nasıl dolup taşarsa, gündüzleri de iş yerleri böyledir. Herkes kendi işinde zevkle çalışır.
Tarım ürünlerinin alışveriş yerleri olan Belediye Hanı ile Büyük Hal, sabahın erken saatlerinde kaynaşmaya başlar. Gece yarısından başlayarak civar köylerden gelen lastik tekerlekli "Naylon" at arabaları, köy kamyonları; Büyük Hal'e sebze, meyve, Belediye Hanı'na kuru üzüm, fıstık, pekmez taşırlar. Endüstri alanındaki gelişme tarımdan daha da ileridir. Bu konuda özel teşebbüsün başarısı özellikle dikkati çeker. Devlet eliyle kurulmuş, Nizip'teki ÜLFET, Kilis'teki Zeytinyağı ve Şarap Fabrikaları ile Gaziantep'teki Çimento ve İçki Fabrikaları hariç, öteki bütün fabrikalar özel teşebbüsün eseridir. Örneğin: Gaziantep, Anadolu'nun en büyük buğday ambarlarından biridir. İrili ufaklı 14 un fabrikasında binlerce tonluk buğday ve un stoku daima hazır bulunur. Üç adet iplik ve çırçır fabrikasından başka, fabrika büyüklüğündeki imalathaneler; plastik ayakkabıdan vantilatöre, otobüs karoserinden bakır biblolara kadar her alandaki çalışmalar, özel teşebbüsün eserleridir.
Ticaret hayatında da Gaziantep, Anadolu'nun en önde giden illeri arasındadır. Gaziantepli iş adamı, Anadolu'nun bütün illeriyle temastadır. Gaziantep fabrikalarından çıkan un; kamyon kamyon Hatay'dan Adana'ya, Urfa'dan Van'a kadar gönderilir. Hatay köyleri Gaziantep'in plastik ayakkabılarını giyer. Edirne gümrüğüne gelen ithal malı kamyonların fren kampanaları Gaziantep'ten dökülüp gönderilir. Bu alanda İstanbul ve Ankara'dan başka serbest çalışan tek yüksek makine mühendisi ve iş adamı Gaziantep'tedir. Hayri Sürmelihindi adındaki bu müteşebbis bir mühendis, büyük bir dökümhane açarak pik boru, fren kampanası ve her çeşit makine parçası dökümünde ampirik metotlar yerine standart ölçüler getirmiş, tornacılık ve dökümcülük alanında yeni bir çığır açmıştır.
Gaziantepli iş adamı, ithalat ve ihracat konusunda İstanbul’un aracılığına ihtiyaç duymaz. Avrupa ve Amerika firmalarıyla doğrudan temas kurabilecek derecede işinin ehlidir. İhraç ürünü fıstık, ithal malı ise yapılmış eşyadır.
Resmî kayıtlara göre, Gaziantep'te iş yerlerinin %15'i İş Kanunu'na bağlıdır. Toplu iş sözleşmelerinde belirtilen asgari ücretler 11,50-16,00 liradır. İlde 18 işçi sendikası vardır. Ortalama 2.000 iş yeri Sosyal Sigortalar Kanunu'na bağlanmıştır. İşçi Sigortaları Kurumuna bağlı 35 yataklı hastane, 1967 yılının ocak ayında yeni yapılan muazzam binasına taşınacak ve yatak sayısı böylece 225’e yükselecektir.
Gaziantep’te iş hayatının resmî düzenleyicisi Bölge Çalışma Müdürlüğüdür; İş ve İşçi Bulma Kurumu Şube Müdürlüğü ise 1960 yılından beri faaliyettedir. 1966 yılında eylül ayına kadar bu müdürlüğe 3.964 kişi başvurmuş, bunlardan 198’i bir işe yerleştirilmiştir; iş isteği karşılama oranı %65’tir. Yine 1966 yılında dış ülkelere gitmek için (Almanya-Hollanda) başvuran isteklilerin sayısı 1.127’dir. Bunlardan %40’ı dış ülkelere gönderilmiştir. Bu rakam öteki büyük illerimize göre oldukça düşüktür. Bu da Gaziantep’in iş hayatındaki verimlilik ve dengeye işaret etmesi bakımından dikkati çeken bir özellik olmaktadır.
Özetle ve övünçle söylemek gerekirse, Büyük Atatürk’ün belirttikleri gibi, Kurtuluş Savaşı'ndan sonra ekonomik savaşın da kazanılması konusunda Gaziantep, kendi payını fazlasıyla yerine getiren iller arasında en başta gitmektedir.
