Geçen sayıdan devam
- Erzakınız çok mu, az mı?
- Allah devlete, millete zeval vermesin, yüz bin askeri doyurur, dedim.
-Kuvvetiniz çok mu, az mı?
-Denizde kum, bizde kuvvet! dedim.
-Eh… Seni kusak bizimle harp edecek misin?
-Şu iki parmağımı çiftler, gözüne sokar, gözünü patladırım bile!
Hasılı üç gün beni kuvartmadılar; yesir miyim, misafir miyim ne olduğumu bilemedim. Günde sekiz defa katırımı yoklar, bakardım. Soyunur, hayvanın yemini, samanını verir, tımar ederdim.
Üç gün sonra askerlerini ortaya topladılar; beni ortalarına alıp patırdaştılar, beni askerlerine örnek gösterdiler. Elbisemi çıkarttılar; bir kibrit tutuşturup elbisemi yaktılar. Ben şöyle otururken üç saat sonra bir elbise getirdiler, bana geydirdiler; cebime bir kâğıt mektup ve para koydular. Elbisemi giydim, oturacağım sırada "oturma" dediler, "hayvanına bin! Hayvana bindim. Gözümü bağladılar; çeke çeke beni kıtamın sınırına getirdiler, salıverdiler.
Kıtama geldiğim gibi bizim zabitler beni dövdüler, eziyet ettiler; lâkin beni sorguya çekip ben hâl ve keyfiyeti dosdoğru söyleyince İngilizlerin cebime koydukları kâğıdı da gördüler, okudular; yalnız o elbiseyi sırtımdan aldılar. Kağıtta neler yazıklar bilmem![1] Zabitim benim sırtımı sıvazladı, yüzüme gülümsedi, beni bölüğüme gönderdiler…
Evveli sene, Karkamış'taki harabeden Kubaba heykelini Ankara'ya naklettiğim sırada Nizip'te de bir işim düşmüş ve uğramıştım. Nizip'in şair ve âlim müftüsü Bay Refik Aybaş beni konukladı. Müftü Bay Refik'in yanında, hizmetle beraber tahsil ve terbiyesine ihtimam olunan küçük Mehmet Kaplan on üç yaşlarındadır. Gözünde ve yüzünde Türk zeka ve esaleti balkıyor. Aleddinli aşiretinden, yetim bir çocuktur. Küçük hafızasında sakladığı aşiret destanlarından bize okuyor; bunlar dikkate şayandır. Birkaçını yazıyorum.
(DURTEPE TÜRKÜSÜ)
Çıhar baharım Durtepe'den Mumuç ellerine
Ağbaz ağbaz evler konmuş enginine bellerine
Mumuç derler bir şehirmiş ağalık beylik yer imiş
Ezel zor köheylanlar var imiş kurşun değmiş kollarına
Bunu söyleyen Deli BORAN sevdiğine meyledince
Dof dof olmuş ağca ceylanı çeker gider garbî yellerine
(KIZILIRMAK TÜRKÜSÜ)
Akdı gözlerimin yaşı doldu bir ırmak
Haram oldu bize bu ellerde kalmak
Ne müşkül oldu bize buradan ayrılmak
Gece gündüz bir oldu vay bu gün…
Salınmaz ataşlarda kömür gözlüm saldın özüme
Geceler olur uyhu girmez gözüme
Sonra dersin ben ettiğim bilmedim
Gınnap’lan Vaslı’nın arası
Yakdı beni kaşlarının karası
Ah ne idi başımın çarası
Felek bir ucunu zora getirdi hey…
(İZO GELİNİNİN TÜRKÜSÜ)
Irmah kırağına yağar mı dolu
Yarından ayrılan olmaz mı deli
Her gün okuşurken her dört aylarda arzular gönlüm
Benim yarım sarı geyinmiş te arap çiti önünde
Bir çit ördek uçurtum Oruç Gölü'nden
Tisevet gölüne de battı mı dersin
Aceb Kozbaş’ta da bir gece yattı mı dersin
Zomip köyünden Şebib’e bir tel attımı dersin
Neneyle nenele kömür gözlüm neneyle
(ARKASI VAR)
[1] İngiliz zabitlerinin, Mehmetçiğin cebine koydukları mektupta bu askerin cesaret ve safiyetini övdükleri anlaşılıyor.
