Bin hareket çiziyor vücudun oynayışı,

Hele fettân gülüşle gönüllere kayışı.

Öyle cana yakın ki, bayılır bir görenler.

Mest olur bu akışın içine gömülenler.

Çizgi, evet bu eda, renkli hatlar yaradır,

Ve bunların içinde füsun var satır satır.

Konuşurken süzülür kalbine bir katra su,

Gözleri ile etrafa sanki kurmuş bir pusu.

Her gönlü avlayor, fakat kendi, habersiz

Zerre kadar titremez kâfirin gönlü, fersiz.

Kim bilir hangi mes’ud yaşıyor bu gönülde.

Kim bilir kaç yüz bedbaht insan gönlü bu gülde.

Bilir mi ki, her gece hülyamı donatan o

Bilirim ki, ruhunda ebediyyen yatan o.

Bunu bilse ve gülse, dese ki, Ya öylemi,

Bir öpücük vereyim kimseye deme em

Bu söz mes’ud etmeğe yeter, öpmek isteme

İstemez amma kâfir bilirim bunu demez

Kenan YALVAÇ