Ey bizim ellerin kıraç dağları! Ota, yeşilliğe muhtaç dağları.
Esmer kayalardan okunur gamın; Ne ardıcın kalmış ne yeşil çamın.
Namert eller kıymış ağaçlarına, Acırım baktıkça yamaçlarına.
Hasret oldum sise, mor bulutlara; Çiy de düşmez kökü kalmış otlara.
Tanrı da kızarak almış karını; Kuraklık yok etmiş kaç pınarını.
Böğründe uzanır virane köyler, Bezgin hâlleriyle yokluğu söyler.
Böyle bırakmadı seni atalar, İnsafsız ellerde keskin baltalar.
Çırılçıplak koydu, yurdu çöl etti; Yağmurun, kaynağın, ağacın gitti.
Ne manzaran kaldı ne kuşun öter, Ne gölgelerinde sürüler yatar.
Haykırışlarıma akis sedâ yok; Tanrı’dan rahmet yok, kuldan dâva yok.
Ey bizim ellerin kıraç dağları, Sakinleri mahzun, muhtaç dağları.
Cemil Cahit GÜZELBEY